مضمون: جشنِ آزادي (14 آگسٽ)

آزاديءَ جي اهميت ۽ تاريخي پسمنظر:

آزادي الله تعاليٰ جي طرفان مليل سڀ کان وڏي نعمت آهي، جنهن جو ڪو به نعم البدل ناهي. برصغير جي مسلمانن لڳ ڀڳ هڪ صدي تائين انگريزن جي غلاميءَ ۾ گذاري، جتي کين مذهبي، سياسي ۽ معاشي طور تي آزادي حاصل نه هئي. قائداعظم محمد علي جناح، علامه اقبال ۽ ٻين عظيم اڳواڻن جي اڻٿڪ جاکوڙ ۽ لکن مسلمانن جي قربانين کانپوءِ 14 آگسٽ 1947ع تي پاڪستان دنيا جي نقشي تي هڪ آزاد ملڪ طور اڀريو.

قومي جوش ۽ جذبو:

پاڪستان ۾ 14 آگسٽ جو ڏينهن هڪ قومي عيد وانگر ملهايو ويندو آهي. ان ڏينهن جي شروعات مساجد ۾ ملڪ جي سلامتيءَ ۽ ترقيءَ لاءِ خاص دعائن سان ٿيندي آهي. هر طرف سبزي هلالي جهنڊن جي بهار هوندي آهي. ٻار، ٻڍا ۽ جوان سڀئي قومي لباس پائي، مٿي تي جهنڊيون لڳائي پنهنجي محبت جو اظهار ڪندا آهن. رات جو سرڪاري عمارتن ۽ گهرن تي چراغان ڪيو ويندو آهي، جيڪو هڪ سحر انگيز نظارو پيش ڪندو آهي.

اسان جو عزم ۽ موجوده ذميواريون:

صرف جهنڊا لڳائڻ يا خوشي ملهائڻ ئي آزاديءَ جو مقصد ناهي. حقيقي آزادي اها آهي ته اسان پنهنجي ملڪ کي معاشي طور مضبوط ڪريون. اڄ جي دور ۾ اسان جي سڀ کان وڏي ذميواري تعليم حاصل ڪرڻ، ڪرپشن کي ختم ڪرڻ ۽ پاڻ ۾ اتحاد پيدا ڪرڻ آهي. اسان کي گهرجي ته اسان پنهنجي ذاتي مفادن کي قربان ڪري ملڪ جي مفاد کي ترجيح ڏيون ته جيئن پاڪستان دنيا جي ترقي يافته ملڪن جي صف ۾ شامل ٿي سگهي.

درخواست: اسڪول ڇڏڻ جو سرٽيفڪيٽ (SLC)

بخدمت جناب هيڊ ماستر صاحب،

گورنمينٽ هاءِ اسڪول (هتي پنهنجي اسڪول جو نالو لکو)۔

عنوان: اسڪول ڇڏڻ جو سرٽيفڪيٽ حاصل ڪرڻ بابت التجا۔

جناب عالي،

نهايت ادب ۽ احترام سان عرض آهي ته مان توهان جي زيرِ سايه هلندڙ هن عظيم تعليمي اداري ۾ نائين درجي جو باقاعده شاگرد آهيان. منهنجي تعليمي ڪارڪردگي گذريل سالن ۾ تمام بهترين رهي آهي، جنهن جو ثبوت منهنجا نتيجا آهن.

عرض گذار آهيان ته منهنجي والد صاحب، جيڪو سرڪاري ملازم آهي، تنهن جي بدلي هن شهر مان حيدرآباد ٿي وئي آهي. گهر جا سمورا ڀاتي والد صاحب سان گڏ لڏي رهيا آهن، ان ڪري منهنجو هتي اڪيلو رهي تعليم جاري رکڻ ناممڪن آهي. مون حيدرآباد جي هڪ مقامي اسڪول ۾ داخلا لاءِ درخواست ڏني آهي، جتي اسڪول ڇڏڻ جو اصل سرٽيفڪيٽ (S.L.C) گهريو ويو آهي.

ان ڪري اوهان کي نماڻي عرض آهي ته مهرباني فرمائي منهنجو اسڪول ڇڏڻ جو سرٽيفڪيٽ جلد جاري ڪيو وڃي ته جيئن منهنجو تعليمي سال ضايع ٿيڻ کان بچي سگهي. مان توهان جي هن مهربانيءَ جو هميشه شڪر گذار رهندس.

عوامي شاعر: عبدالڪريم گدائي

ابتدائي زندگي ۽ تعليمي سفر:

عبدالڪريم گدائي سنڌي ادب جو اهو روشن تارو آهي، جنهن پنهنجي سڄي زندگي سنڌ ۽ سنڌي ماڻهن جي نالي ڪري ڇڏي. پاڻ پهرين جنوري 1901ع تي جيڪب آباد (خانڳڙهه) ۾ پيدا ٿيو. هن جي ابتدائي زندگي تمام گهڻي غربت ۾ گذري. هن سنڌي ۽ فارسيءَ جي تعليم حاصل ڪئي، پر مالي حالتن جي ڪري وڌيڪ پڙهي نه سگهيو، جنهن ڪري هن کي ننڍي عمر ۾ ئي پورهيو ڪرڻو پيو.

شاعريءَ جو مقصد ۽ “عوامي شاعر” جو لقب:

گدائي صاحب جي شاعري ڪنهن خيالي دنيا جي شاعري نه هئي، پر هن پنهنجي شاعريءَ ۾ سنڌ جي هاريءَ، مزدور ۽ مظلوم طبقن جو درد بيان ڪيو. هن جو قلم هميشه سماجي ناانصافين ۽ جاگيرداراڻي نظام خلاف هلندو رهيو. هن پنهنجي بيتن ۽ نظمن ذريعي غريب عوام ۾ بيداري پيدا ڪئي، ان ڪري ئي کيس “عوامي شاعر” جي لقب سان نوازيو ويو. هن جي ٻولي نهايت سادي ۽ عام فهم هئي، جيڪا هر ماڻهوءَ جي دل ۾ گهر ڪري ويندي هئي.

ادبي پورهيو ۽ يادگار ڪتاب:

هن جي شاعريءَ جا ڪيترائي مجموعا شايع ٿيا، جن ۾ “پيغامِ انقلاب” سڀ کان وڌيڪ مشهور آهي. ان کان علاوه “ساڻيهه جا گيت” ۽ ٻيا ڪيترائي ڪتاب سندس ادبي قد ڪاٺ جو ثبوت آهن. هن صحافت جي ميدان ۾ پڻ خدمتون سرانجام ڏنيون.

لاڏاڻو:

سنڌي ادب جو هي بي باڪ سپاهي 28 جنوري 1978ع تي هن فاني دنيا مان ڪوچ ڪري ويو، پر سندس شاعراڻو پيغام اڄ به سنڌ جي هر گهر ۾ گونجي ٿو. هن جي مزار جيڪب آباد ۾ آهي، جتي اڄ به سندس چاهيندڙ کيس عقيدت جو سلام پيش ڪن ٿا.